Ik heb me lang erg onzeker gevoeld en kwetsbaar. Ik zie nu, achteraf, dat ik om die reden op allerlei manieren bescherming en zekerheid zocht. Ik klampte me dan vast aan iets of iemand, maar dat bleek meestal niet voldoende, waardoor ik voor mijn gevoel weer onderuit ging, of zelfs depressief werd. Ik ben erachter gekomen dat er niets is waar ik me werkelijk aan vast kán klampen, wat blijvend ‘helpt’: mijn moeder niet, antidepressiva niet, therapie of andere hulp niet, mindfulness niet, mijn partner niet. Ik kan me niet beschermen of verstoppen voor ‘het leven’. Ik leef nu eenmaal. Dat kan ik beter onder ogen zien, toe laten en accepteren. Ik zal zelf voor mijn eigen ‘stevigheid’ en weerbaarheid moeten zorgen, terwijl ik ook nog ‘open’ blijf staan voor contact en indrukken en aanwezig ben in het ‘hier en nu’. Ik wil leren ‘meebewegen’ met de pieken en dalen in mijn leven, zonder er tegenin te gaan (door boos te worden en te vechten), of ervoor weg te duiken, het te ontwijken (zoals toe...